Instagram

[MIE Mission]-(5) Elisa Lisbon

posted on 31 Jul 2013 22:15 by toeey-toey
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ภารกิจในครั้งนี้ คือ นำข้อมูลจากคอมพิวเตอร์แก๊งมาเฟียซึ่งเปิดร้านอาหารอิตาเลียนบังหน้า ซึ่งข้อมูลมีการป้องกันโดยใส่รหัสไว้สามชั้น...

...ฉันจะทำให้สุดความสามรถ และข้อมูลต้องอยู่ในมือฉัน....

                นี่ล่ะ.. เป้าหมายของฉัน

 

                ฉันสังเกตการณ์จากข้างนอกร้าน ทบทวนแผน และเข้าไปในร้าน ...

บรรยากาศในร้าน ค่อนข้างคึกครื้น มีผู้คนอยู่... คงจะเป็นที่นิยมสินะ.. ฉันเลือกที่นั่ง ไม่นานนักก็มีพนักงานมารับออเดอร์... อืม.. ของหวานสักหน่อยละกัน... ฉันสั่งไป

 

                ระหว่างที่นั่งจัดการของหวานอยู่ ...มีเสียงเอะอะ.. ฉันไปมองดูสาเหตุ ...เป็นลูกค้าผู้ชายของในร้าน กาแฟหกใส่  พนักงานขอโทษขอโพยเขาใหญ่ ว่าแล้วเขาก็ลุกขึ้นเดินไปทางห้องน้ำ... แย่หน่อยนะ งั้น...เขาออกมาแล้วเราเริ่มแผนเลยละกัน

 

....รอ....

...นานเกินไป...

...ผิดสังเกต....

                เขาหายนานเกินไป... ไม่ได้การ... ฉันร็สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ.. จึงเรียกพนักงานเก็บเงิน ละขอไปห้องน้ำ...

แต่จุดหมายของฉันไม่ใช่ห้องน้ำหรอกนะ... ก่อนอื่น ต้องติดเครื่องดักฟังสักหน่อย... อย่างน้อยก็... !?

               

..มีไมค์ติดอยู่..

 

                ขณะที่ฉันเจอที่ที่เหมาะ... ก็มีคนที่คิดเหมือนฉันเสียแล้ว...

ไม่ผิดแน่.. ไม่ได้การละ... ผู้ชายคนนั้น.. อาจจะมีเป้าหมายเดียวกันกับเรา.. ฉันจึงรีบเร่งไปที่ห้องทำงาน ไปที่ที่ข้อมูลอยู่ที่นั่น...

...แต่คงต้องเล่นละครสักหน่อยละมั้ง?...ว่าแล้วฉันก็หยิบผ้ากันเปื้อนที่แขวนอยู่ใกล้ๆมาใส่

...และฉันก็เห็น... ผู้ชายคนนั้น...

..ที่หน้าห้องเป้าหมาย...

 

เขากำลังทำอะไรสักอย่าง... ฉันรอดู...

เหมือนจะทำอะไรสักอย่างกับคนในห้อง...แก้ซสลบ?... ดูจะเป็นประโยชน์กับเรา... ฉันยังคงนิ่งเฉย และเฝ้าดูเขาต่อไป

 

ดูเหมือนเขาจะจัดการเรียบร้อย... เขาเปิดประตูเข้าไป...

แต่เราจะพลีพลาม รีบร้อนไม่ได้ ..ว่าแล้วฉันมองผ่านช่องประตู

 ...ที่นี้ล่ะ เขากำลังจัดการกับคอม...

ว่าแล้วฉันก็ใส่ผ้ากันเปื้อนที่หยิบมา หาอุปกรณ์ ถาดแก้วกาแฟ... สูดลมหายใจลึกๆ...เคาะประตู

 

“กาแฟมาแล้วค่ะ จะเข้าไปแล้วนะคะ” ฉันเปิดประตูเข้าไป

“พอดีว่าเขาไม่อยู่น่ะครับ ผมว่าคุณค่อยกลับมาอีกสิบนาทีดีกว่า”

                เขาเงยหน้ามองยิ้มมาที่ฉัน.... คงกำลังปลดล็อครหัสอยู่สินะ... แต่ก็ผิดคาด... เขาไม่ขัดขวางโดยทันที... คงไม่ถนัดการต่อสู้?

“เอ๋... เสียงไม่คุ้นเลยนะคะ....... “

                .....ไม่ค่อยชินกับสำเนียงแบบนี้เลย...

“อ๋อ ผมมาแก้ปัญหาไวรัสเข้าระบบของที่นี่น่ะครับ ....เขาอาจจะไม่ได้แจ้งเอาไว้ว่าผมจะมาวันนี้”

                ชายคนดังกล่าวลุกขึ้นมาคุย..  หลังจากคุยกันไปได้พักนึง... ฉันพยายามที่เข้าถึงคอมพิวเตอร์ แต่ก็ไม่สำเร็จ

จนเขาได้เสนอ “ข้อตกลง”

“ขอเวลาผม 30 นาที...” เขากล่าว

“ข้อมูลที่ว่า.. ฉันคงให้คุณไปไม่ได้”

“งั้นแสดงว่าคุณไม่ตกลงงั้นสิ ….. งั้นผมคงให้คุณเข้าใกล้คอมไม่ได้จนกว่าโดโรธีจะทำงานเสร็จล่ะ “

                โดโรธี? แต่ช่างเถอะ... ข้อมูล..ฉันต้องชิงมาให้ได้! ฉันเตะตัดขาเขา แล้วรีบโจนไปที่คอมพิวเตอร์โดยทันที

....แต่ก็สายไป.... ฉันพลาด  เขาชิงไดร์ฟไปได้  แต่อย่างน้อยก็ถ่วงเวลาสักหน่อย... อาจจะยังมีโอกาสให้ฉันก็ได้!

               

                                และฉัน...ก็กดปุ่มเตืนภัยที่ใต้โต๊ะคอมพิวเตอร์นั่น ในจังหวะที่เขากระชากผ้าม่านคลุมทับฉัน

 

.

.

.

                แต่สุดท้าย..ก็พลาด...

                ฉันกล่าวกับตัวเอง...

                เสียงหัวใจเต้นรัวแทยไม่เป็นจังหวะ

                เหงื่อที่พุดพลาย...

                ผู้คนรายล้อมไปทั่ว

 

..ฉันวิ่งตามเขา..

และก็คลาดสายตาไป....

 

 

 

นี่ฉันพลาด..สินะ

-END-

 
-------------------------------------------------------------------------------
 
 
 
 เซฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ!!!!!!!!!
 
กรี้ด... ฮรือ อย่างช้าที่สุด แงงงงงง คุณลิซ่าอัมโซซอร์รี่ 
 
คราวหน้า หนูจะไม่ค้าง ดองเค็มไว้อีกนะคะ แงงงง
 
 
 
สภาพปัจจุบัน : 
 
#อันเดดดด
 
 
ปล. เราจะมาอัพรูปแจมเข้าไปเรื่อยๆล่ะ (...)

Comment

Comment:

Tweet